Henk's Fotospace

The eye & the engine of the DAF 55

Slangklemmen.

Niet de eerste keer dat ik deze dingetjes gebruik als onderwerp voor enkele foto’s http://henkjonkvorst.spaces.live.com/blog/cns!EA1966A131EF33B5!6574.entry?dir=Last maar aangezien ik noodgedwongen even thuiszit en ik even niet de paden op en de lanen in kan leek het me wel grappig om uit te vissen of ik hier nog iets leuks mee kon doen. Als eerste gaan we met z’n allen om de tafel zitten ( ik & de klemmen ) om te kijken of er een leuke opstelling is te maken en om te bedenken op welke wijze ik dat op beeld kan zetten. Met die ideeën in m’n kop ben ik met ze naar boven gegaan waar ik veel licht heb voor het slaapkamerraam. De foto’s zijn dus met natuurlijk licht gemaakt.

Hier ligt de klem op een stuk verpakkingsfolie met daarop een glasplaat. Het folie zorgt ervoor dat de ondergrond diffuus wordt en de glasplaat geeft toch nog een zachte spiegeling. De plaat moet ook diep genoeg zijn om een zichtbare overgang in de achtergrond te voorkomen. Een macro objectief is uitermate geschikt voor dit soort situaties vanwege de korte scherptediepte waardoor de achtergrond vervaagt. De bedoeling is om de schijn te wekken dat de klem in het luchtledige zweeft.

Hier zijn een aantal klemmen achter elkaar geplaatst en geprobeert een zo mooi mogelijke overgang van scherp naar onscherp te creëren. Experimenteren dus met de instelling van het diafragma. Een waarde van F 7.1 Geeft volgens mij het beste resultaat.

Bij deze foto heb ik de gehele spiegeling meegenomen en moet je een grotere afstand aanhouden tussen de lens en het onderwerp om alles erop te krijgen. Het vergroten van de afstand tussen lens en onderwerp heeft ook gevolgen voor de achtergrond die minder snel vervaagt, wat te zien is aan de vage overgang bij de randen van de plaat.

Bij de laatste foto heb ik een glimmende stalen plaat als ondergrond gebruikt voor een harde spiegeling. Op de achtergrond staat een plaat rechtop die het licht van het raam terugkaatst.

schapen in het Reestdal.

Tijdens m’n bezoekje onlangs aan de Schotse Hooglanders kwam ik ook nog even oog in oog te staan met de schaapskudde. Ondanks dat ze mensen gewend zijn namen ze toch een behoorlijk afwachtende houding aan en bleven ze op een afstandje wat sullig van zich kijken. Ik ben er dus maar eens rustig bij gaan zitten hoewel er niet veel tijd meer was omdat de zon al bijna was vertrokken, en dat duurt het maar even voordat er te weinig geschikt licht is om te fotograferen. Ik vindt ze natuurlijk lang niet zo fotogeniek  als de Hooglanders maar ik had nog wat ruimte over op de geheugenkaart. Toch nog maar even schieten.

Vleugels of water ?

Let the sun shine.

Schotse Stieren II

Hierbij de laatste serie foto’s van de stieren. Het was voor mij een heerlijk avondje fotografie. De onderwerpen, de prachtige omgeving, het fraaie licht van de ondergaande zon, en natuurlijk de spanning. Meer kan je  als fotograaf op dat moment niet wensen, hoewel de spanning bij onderstaande foto me net iets te groot werd toen de zwarte stier onverwacht regelrecht op me af kwam klossen. Vooral als je op je hurken ervoor zit voel je jezelf klein worden. Snel een foto van het naderende beest gemaakt die overigens niet helemaal scherp is geworden (bibberende handjes ?) en snel achter een boom voor alle zekerheid. Maar wederom was er niets aan het handje en trippelde het beest gewoon door zonder verdere aandacht te schenken aan mij. Op de terugtocht kwam ik de Drentse schaapskudde tegen waar ik ook nog enkele foto’s van gemaakt heb, deze laat ik in een volgend item zien.

De onderste foto heb ik in een extra hoge resolutie ge-upload en ben benieuwd of deze groter wordt weergegeven als je op deze afbeelding klikt.

Schotse Stieren  I

Dat ik een beetje een tik heb van Schotse Hooglanders zal jullie inmiddels wel bekend zijn. De rust en de vriendelijkheid die deze dieren kenmerken staat in schril contrast tot hun woeste voorkomen. Voor mij is een bezoekje iedere keer weer een spannende ervaring en maakt deze beesten tot een intrigerende verschijning. Als je ze nadert halen ze hun kop even uit het gras om je te observeren om even later rustig verder te grazen. Ga dan maar eens in een weiland staan met hollandse melkkoeien, ze verdringen zich letterlijk om een glimp van je op te vangen of om aan je te snuiven met hun kletsnatte snuiten. Toch zijn deze dieren zich continu van je aanwezigheid bewust en blijven de oogjes van achter hun lange manen op je gericht. In het reestdal nabij Balkbrug loopt een wandelroute die uit twee delen bestaat en gesplitst is door een landweg die de route doorkruist. In het ene deel graast een kudde Hooglandse koeien en een stier, in het andere lopen een schaapskudde en deze twee Hooglandse stieren. Als je deze beesten nooit eerder hebt gezien slaat je de schrik om het hart als je ineens oog in oog met ze staat. Het zijn flinke knapen, hun horens staan veel verder uit elkaar dan bij de gemiddelde Hooglander en reken maar dat ze hun wapens weten te gebruiken als het nodig mocht zijn.

Het was al vrij laat in de avond en de zon stond al laag boven de horizon waardoor het licht tussen de bomen door kon schijnen aan de rand van een stukje bos. Het was eventjes zoeken maar daar kwam ik ze tegen, tussen de bomen. Er was vrij weinig licht en de omstandigheden vereisten lange sluittijden wat het fotograferen er niet makkelijker op maakte. Een foto tijdens een snelle beweging van een stier was dus gedoemd te mislukken. De opnames zijn dan ook vrij donker genomen maar geven wel de juiste sfeer en lichtomstandigheden weer.

Flitsende Lelie’s.

Deze lelie’s staan bij mij in de achtertuin te bloeien waarvan ik de bovenste foto alweer zo’n twee weken geleden gemaakt heb toen alles nog in de knop zat. Mooi dicht bij huis dus en daardoor ook in de gelegenheid om er eens flink mee te experimenteren. Bij deze foto’s heb ik de flitser op afstand gebruikt door middel van een kabeltje tussen de flitsschoen en de flitser. Dit kabeltje is ongeveer anderhalve meter lang en stelt me in de gelegenheid om een onderwerp vanaf verschillende hoeken in te flitsen. Dit flitsen moet overigens wel met minimale flitskracht worden gedaan. Als je te fel flitst worden de kleuren veel te hard en raken lichte delen overbelicht, dat vergt dus wel enig experimenteren. Als je de belichtingsmeter van je camera enkele stops lager zet krijg je een te donker belichte foto. Wanneer je je onderwerp dan vanaf de onderkant inflitst krijg je dus een donkere achtergrond waaruit je onderwerp oplicht.

• Een flitskabeltje kost ongeveer 35 € en kan je kopen bij de betere fotozaak. Deze oplossing werkt natuurlijk alleen voor spiegelreflexcamera’s en voor compactcamera’s die zijn voorzien van een flitsschoen  http://www.icorpandtumax.com/product_info_c.php?cat=293&id=265&pre=292

• Een transmitter is een duurdere oplossing maar werkt wel draadloos tot een afstand van ongeveer acht meter en kan zelfs meerdere flitsers aansturen. Deze transmitter voor Canon kost ongeveer 200 €  http://www.usa.canon.com/consumer/controller?act=ModelInfoAct&fcategoryid=141&modelid=8304

Magnificent.

He’s Back Back Back Back.

Misvormde Koeien.

Korte dunne pootjes, lange nekken, uitstaande oren en hele dikke snuiten. Kortom, je weet niet wat je aantreft in dit weiland even buiten Staphorst. Je hoort wel vaker over het klonen van dieren of van perverse wetenschappelijke experimenten, maar wie had nou toch kunnen denken dat je dit soort taferelen zo dicht bij huis aantreft.

Flauwekul natuurlijk. Deze foto’s zijn met een 14mm groothoek genomen en dat is dan ook duidelijk te zien aan de vertekening in de foto’s. Vooral de foto’s vanaf de grond zien er extreem vertekend uit. Toch vindt ik het een leuk experiment om deze dieren met een dergelijke lens vast te leggen. Dat valt trouwens ook helemaal niet mee want een koe staat door de groothoek al gauw op een flinke afstand, maar twintig centimeter closer heb je de snuit in je lens zitten. Daar komt ook nog bij kijken dat deze jonkies erg speels zijn en enkele keren kreeg een koe die vlak voor me stond een fikse duw van een deugniet op de achtergrond. Als je dan languit op de grond ligt kan je niet snel wegkomen en hoewel het geen volwassen dieren zijn krijg ik niet graag zo’n beest over me heen.

Trillend op m’n benen.

Heey Klazina IV, wat vindt jij nou van zo’n kapsel ?

Tja, kweenie hoor. Ziet er wel belachelijk uit.

En wat heeft die vent een lange neus en een grote bek.

Naderend Onheil ?

Zondagmorgen 14 juni stond ik al op tijd naast m’n bed en was ik van plan om even naar het bos te gaan in de hoop wat ongedierte voor de macro te krijgen. De weerberichten leken echter niet zo positief en na effe checke op www.buienradar.nl sloeg m’n laatste hoop de bodem in. Dan maar eventjes snel op de fiets, kijken maar wat er voor je lens komt en hopen dat het nog even droog blijft.

Als echte weerfanaat ben ik dol op dit soort dreigende luchten. De toenemende wind geeft ook te kennen dat er één & ander in de lucht zit.

Uiteindelijk liep het met een sisser af en trokken de buien net ten zuiden van ons langs.

Orchidee Anders.

Deze orchidee had ik van m’n jongste dochter voor m’n verjaardag gekregen. Ik vindt ‘m natuurlijk hartstikke mooi maar ik ben niet zo goed met planten verzorgen. Vandaar dus dat ik ‘m even vereeuwig voor geval deze orchie het bijtje er bij neerlegt.

De foto’s heb ik gemaakt met het 100 mm macro objectief met een heel klein diafragma van f/29 met sluitijden van 1,3 tot 2,0 seconde. Daar heb je dus een statief bij nodig om een scherpe foto te maken. Ook het indrukken van de ontspanknop zal beweging van de camera veroorzaken. In dit geval heb ik de zelfontspanner gebruikt zodat enkele seconden na het indrukken van de ontspanknop de foto genomen wordt. Bij spiegelreflexcamera’s kan ook het opklappen van de spiegel van de camera trilling veroorzaken. Je kan in het menu van de meeste camera’s kiezen voor ‘spiegel opklappen activeren’ bij persoonlijke instellingen. Als je nu in combinatie met de zelfontspanner de ontspanknop indruk wordt de spiegel omhooggeklapt en enkele seconden later de foto genomen. Met deze methode kan je iedere vorm van trilling of beweging van je toestel voorkomen.

Normale belichting.

Bij deze opname heb ik de orchidee vanaf de achterkant bijgelicht met een ledlamp, maakt de belichting voor mijn gevoel spannender en de niet bijgelichte delen kleuriger.

Groter

Grootst.

Missing.

Under the bridge.

De wijde wereld in II

Hierbij de foto’s van het andere katje dat zo mogelijk nog beweeglijker was dan z’n broertje. Ik krijg wel eens vragen over hoe ik bepaalde onderwerpen fotografeer en met welke instellingen ik dat doe. Voor degenen die dat interessant vinden leg ik dat hierbij uit. Het zal je dan in ieder geval duidelijk worden dat als je het optimale uit je toestel wil trekken je de camera uit die automaatstand moet halen en je moet verdiepen in een lastige materie. Ook voorgebakken instellingen zoals ‘zonsondergang, portret, nacht en landschap’ voldoen negen van de tien keer niet.

Met dit soort onderwerpen die zoveel bewegen is het van het grootste belang dat je de sluittijd kort houd om zoveel mogelijk bewegingsonscherpte te vermijden. in dit geval is tussen de 1/100 & 1/200 seconde voldoende.

M’n camera stel ik in op diafragmavoorkeuze en gebruik ik een groot diafragma (kleine waarde) van f5.6 omdat je bij een groot diafragma je sluittijd verkort en een korte scherptediepte creéert waardoor je oog het eerst naar datgene wat je scherp hebt gesteld wordt getrokken. Ook in & uitzoomen verklent of vergroot de scherptediepte. In dit geval word scherpgesteld op de ogen van de kat. Ook wordt met een groot diafragma de achtergrond vervaagd waardoor je een rustiger beeld krijgt en de aandacht nog sterker naar de delen die scherp zijn wordt getrokken. Dat scherpstellen gaat bij spiegelreflex natuurlijk stukken beter waarbij je met behulp van scherpstelpunten exact op een bepaalde lokatie kan scherpstellen.

Ook het omhoog zetten van de iso waarde helpt de sluittijd te verkorten. Bij de meeste foto's heb ik een waarde van iso 200 gebruikt. Je kan de waarde natuurlijk nog veel hoger zetten waardoor de sluittijd nog korter wordt maar bij de meeste camera’s begint vanaf een waarde van iso 400 ruis op te treden. De foto oogt dan korrelig en je ziet overal minuscule vlekjes, vooral op grote kleurvlakken. In sommige gevallen heeft die ruis meerwaarde voor een foto maar dat is hier niet van toepassing.

Dit katje is donker van kleur, dat betekent dus wanneer je focust op een donker onderwerp dat er weinig licht teruggezonden wordt naar de lens. Als je de belichting van je onderwerp op de standaardwaarde laat staan, zal de sluittijd net zo lang duren totdat de gewenste hoeveelheid licht op de sensor bereikt is. Dat betekent dat het katje overbelicht wordt waardoor de lichte delen op de kop uitgebeten raken en alle detail verliezen. In geval van een donker getint onderwerp zoals het katje zet ik de belichtingsmeter één of twee streepjes (stop) lager waardoor de donkere tinten ook donker blijven en de lichte tinten niet overbelicht worden. Je verlengt tevens de sluittijd door iets onder te belichten.

En dan is er natuurlijk ook nog het aktiemoment dat soms maar een fraktie van een seconde duurt zoals op de foto hieronder waarbij het katje aan het sprietje ruikt. Je moet dan razendsnel een goede compositie bepalen, en daarin schiet de foto dan ook net tekort doordat ik een stukje van de oren mis.

Ruikertje.

Op de uitkijk.

Ooooow wat kijk ik scheel.

Stoïcijns.

En nou ga ik springen.

Hahaaaaaa moet je die vent achter die zwarte doos nou eens dom zien kijken.